www poliklinika olsztyn pl

Autorzy bezpośrednio wykazują, że rozprzestrzenianie się epitopów odgrywa rolę w pętli centralnej, która wzmacnia proces autoimmunologiczny, prowadząc do przewlekłości choroby. Ponadto dostarczają mocnych i wyraźnych dowodów na poparcie proinsuliny jako głównego autoantygenu. Analiza skupiała się na 2 głównych autoantygenach zaangażowanych w cukrzycę typu 1: proinsulinie 2 i specyficznym wobec wysepek białku katalitycznym podjednostki glukozo-6-fosfatazy (IGRP). Obecność patogennych limfocytów T specyficznych dla tych 2 antygenów występuje w infiltrowanych wysepkach myszy NOD (które rozwijają spontaniczne IDDM) i wykazują one skuteczne właściwości diabetogenne, jak wykazano przez ich zdolność do przenoszenia choroby na immunogennych syngenicznych biorców (9. 13). Przeanalizowano dwa różne transgeniczne modele zwierzęce: myszy NOD-PI, które wykazują nadekspresję proinsuliny 2 w swoich myszach APC (14) i myszy NOD-IGRP, które wykazują nadekspresję IGRP w swoich APC. Podczas gdy 2 transgeniczne linie myszy były w pełni tolerancyjne na autoantygen, ulegały nadmiernej ekspresji, wykazywały całkiem odmienną odpowiedź pod względem choroby. Myszy NOD-PI były izolowane i wolne od cukrzycy, jak również całkowicie pozbawione komórek T reagujących na IGRP. Przeciwnie, myszy NOD-IGRP nie były chronione przed chorobą pomimo tego, że są tolerancyjne wobec IGRP, co pokazuje całkowity brak cytotoksycznych komórek T CD8 + swoistych wobec IGRP. W rzeczywistości zwierzęta te wykazywały autoreaktywną odpowiedź anty-proinsuliny, która była identyczna z tą obserwowaną u konwencjonalnych myszy NOD (8). Dane te potwierdzają wniosek, że odpowiedzi immunologiczne na IGRP leżą poniżej tych dla proinsuliny i są ściśle zależne od generowania pierwotnej odpowiedzi anty-proinsuliny. Proinsulin od dawna reprezentował ideał – pierwotny. kandydat do wywoływania cukrzycy autoimmunologicznej w oparciu o bardzo ograniczoną ekspresję w trzustce. komórki. Jednak do niedawna gromadzono jedynie pośrednie dowody na poparcie takiego wniosku. Ostatnie dane z Eisenbarth i wsp. [15] stanowiły pierwszą bezpośrednią demonstrację, że u myszy NOD część sekwencji łańcucha insulinowego B jest głównym celem odpowiedzi immunologicznej. Myszy NOD, które nie posiadają natywnych genów insuliny i niosą zmutowany transgen proinsulinowy, nie rozwijają autoprzeciwciał insulinowych, zapalenia trzustki ani cukrzycy (15). Przeciwnie, rozwija się autoimmunizacja u myszy niosących nawet jedną kopię natywnego genu insuliny (15). W opracowaniu Krishnamurthy i wsp. (8), poprzez zastosowanie innego eksperymentalnego podejścia, dostarcza dodatkowego dowodu na kluczową rolę proinsuliny. Jakie czynniki komórkowe i molekularne propagują rozprzestrzenianie. W opracowaniu Krishnamurthy i wsp. dostarcza ważnych wskazówek dotyczących inicjacji specyficzności epitopów i dominacji epitopów, a także hierarchii odpowiedzi immunologicznych na autoantygeny w cukrzycy typu (8)
[patrz też: choroba somatyczna, choroba legionistów, gimnazjum nr 3 skierniewice ]