Twardzina układowa: prototypowe wielonarządowe zaburzenie zwłóknienia

Unikalną cechą twardziny układowej (SSc), która odróżnia ją od innych zaburzeń zwłóknieniowych, jest to, że autoimmunizacja i waskulopatia charakterystycznie poprzedzają zwłóknienie. Co więcej, zwłóknienie w SSc nie ogranicza się do jednego narządu, ale raczej wpływa na wiele narządów i odpowiada za dużą chorobowość i śmiertelność związaną z tą chorobą. Chociaż leki immunomodulujące były szeroko stosowane w leczeniu SSc, żadna dotychczasowa terapia nie była w stanie odwrócić lub spowolnić postępy zwłóknienia tkanki lub istotnie zmodyfikować naturalny postęp choroby. W niniejszym przeglądzie podkreślamy ostatnie badania, które rzucają światło na mechanizmy komórkowe i molekularne leżące u podstaw procesu fibrotycznego w SSc i które identyfikują procesy komórkowe oraz białka wewnątrz- i zewnątrzkomórkowe jako potencjalne nowe cele terapii w tej prototypowej wieloukładowej chorobie zwłóknieniowej. Przegląd kliniczny Twardzina układowa (SSc) jest chorobą tkanki łącznej o nieznanej etiologii, która jest wysoce niejednorodna w swoich multisystemowych manifestacjach klinicznych i podąża zmiennym i nieprzewidywalnym przebiegiem. Cechami charakterystycznymi SSc są autoimmunizacja i stany zapalne, rozległa waskulopatia (uszkodzenie naczyń krwionośnych) wpływające na liczne łożyska naczyniowe oraz postępujące zwłóknienie śródmiąższowe i okołonaczyniowe (1). Ta konstelacja pozornie rozbieżnych, ale powiązanych ze sobą cech odróżnia SSc od innych chorób tkanki łącznej i zaburzeń włóknienia specyficznych dla narządu. Pacjenci z SSc są zwykle klasyfikowani w dwóch różnych podgrupach na podstawie wzorca zajętości skóry. Rozproszone skórne SSc, w centrum tego Przeglądu, jest zdominowane przez szybko postępujące zwłóknienie skóry, płuc i innych narządów wewnętrznych (2). W przeciwieństwie do tego, ograniczone skórne SSc jest zdominowane przez objawy naczyniowe, a zwłóknienie skóry i narządu jest ogólnie ograniczone i wolne do postępu. Chociaż wyniki kliniczne uległy znacznej poprawie, prawdopodobnie dzięki lepszemu leczeniu powikłań, SSc jest nadal uważana za nieuleczalną, a rozproszona postać skóry niesie najwyższe ryzyko zgonu z powodu chorób tkanki łącznej, przy 55% przeżywalności w ciągu 10 lat (3). SSc ma zasięg ogólnoświatowy i częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn. W oparciu o częstość występowania i wskaźniki przeżycia szacuje się, że 75 000. 100 000 osób w Stanach Zjednoczonych ma SSc (3). Genetyka SSc jest złożona i chociaż choroba jest dziedziczna, nie jest dziedziczona w sposób mendlowski. Bliźnięta wykazują niski współczynnik zgodności choroby (<5%), który jest podobny między parami bliźniaczymi monozygotycznymi i dizygotycznymi (4). SSc występuje znacznie częściej w rodzinach (1,6%) niż w populacji ogólnej (0,026%), a dodatni wywiad rodzinny stanowi najsilniejszy czynnik ryzyka dla SSc, choć zidentyfikowany (5). Etiologia SSc jest nieznana. Wirusy, w tym ludzkie CMV, zostały uznane za potencjalne czynniki sprawcze (6), wraz z narkotykami i narażeniem środowiskowym i zawodowym na rozpuszczalniki organiczne, chlorek winylu i krzemionkę (7). Przeciwciała swoiste dla ludzkiej CMV można często wykryć u pacjentów z SSc (8, 9). Niektóre z tych przeciwciał indukują apoptozę komórek śródbłonka i aktywację fibroblastów w testach na hodowlach komórkowych, co sugeruje, że mają one bezpośrednią patogenną rolę w uszkodzeniu tkanek (10). Ponadto zakażenie ludzkim CMV wiąże się ze zwiększoną produkcją czynnika wzrostu tkanki łącznej (CTGF), który może stymulować aktywację fibroblastów i jest zaangażowany w patologiczne zwłóknienie (11). Modele zwierzęce Patogeneza SSc obejmuje wyróżniającą się triadę drobnych naczyń krwionośnych, zapalenia i autoimmunizacji oraz śródmiąższowe i naczyniowe zwłóknienie skóry, płuc i wielu innych narządów (1) [przypisy: choroba mortona, choroba bechterewa, gimnazjum nr 3 skierniewice ]