Proinsulina: unikalny autoantygen wywołujący cukrzycę autoimmunologiczną

U zdrowych osób układ odpornościowy nie reaguje agresywnie na komórki gospodarza, zjawisko zdefiniowane jako tolerancja. W przypadku złamania własnej tolerancji może rozwinąć się choroba autoimmunologiczna, podczas której autoreaktywne limfocyty są kierowane do różnych epitopów autoantygenowych. Jednak naukowcy muszą jeszcze ustalić, czy odpowiedzi immunologiczne na wiele autoantygenów rozwijają się niezależnie od siebie, czy są wynikiem rozprzestrzeniania się odpowiedzi. od jednego autoantygenu do drugiego. W badaniu myszy NOD w tym wydaniu JCI, Krishnamurthy et al. pokazują, że autoreaktywna odpowiedź limfocytów T na autoinsygen proinsulinę znajduje się w górę od swoistego względem specyficznego dla wysepek białka katalitycznego podjednostki glukozo-6-fosfatazy, co sugeruje, że patogenna odpowiedź autoimmunologiczna na proinsulinę następnie rozprzestrzenia się na inne antygeny (patrz odnośny artykuł zaczynający się na strona 3258). Dane te potwierdzają obecny pogląd, że ten trzustkowy. Hormon komórkowy to pierwszy autoantygen skierowany przez odpowiedź immunologiczną w cukrzycy autoimmunologicznej. Patologiczna autoimmunizacja charakteryzuje się zaburzoną, samopodtrzymującą się reakcją zapalną, w której pośredniczy układ odpornościowy. To niekontrolowana przewlekłość tej reakcji ostatecznie prowadzi do nieodwracalnego zniszczenia tkanki docelowej. Jednym z głównych mechanizmów leżących u podstaw tej przewlekłości jest dywersyfikacja patogennej reakcji autoimmunologicznej, zwana również rozprzestrzenianiem się epitopów. Koncepcja rozprzestrzeniania się epitopu została początkowo opisana przez Eli Sercarza we wczesnych latach 90-tych w EAE wywołanym autoantygenem, który jest modelem stwardnienia rozsianego (1). Termin ten został użyty do opisania, w jaki sposób samodzielna odpowiedź immunologiczna wywołana przez pojedynczy peptyd (lub epitop) mogłaby rozprzestrzenić się na inne peptydy (lub epitopy) nie tylko na tym samym autoantygenie (tj. Wewnątrzcząsteczkowym rozprzestrzenianiu), ale także na inne ja cząsteczki skupione w bliskim sąsiedztwie komórki docelowej (tj. międzycząsteczkowe rozprzestrzenianie). Następnie kilka badań potwierdziło kluczową rolę rozprzestrzeniania się epitopów w EAE (2. 4), a także w demielinizacyjnych chorobach ośrodkowego układu nerwowego, które następują po niektórych infekcjach wirusowych (np. Mysim zapaleniu mózgu i rdzenia Theilla ., ref. 5) i IDDM, również znana jako cukrzyca typu (6, 7). Jednak pozostaje kluczowe pytanie, czy autoantygen wyzwala pierwotną zniewagę, powodując uwalnianie innych autoantygenów z uszkodzonej komórki docelowej w kontekście środowiska prozapalnego, a zatem promuje kolejne odpowiedzi immunologiczne. Epitop rozprzestrzeniający się w cukrzycy autoimmunologicznej: od proinsuliny do innych antygenów wysepek To kluczowe pytanie zostało poruszone przez Krishnamurthy et al. w tym wydaniu JCI za pomocą zestawu zaawansowanych narzędzi doświadczalnych in vivo w mysim modelu autoimmunizacyjnej cukrzycy (8)
[hasła pokrewne: choroba wieńcowa objawy, choroba bechterewa, gim 3 skierniewice ]