leczenie helikobakter objawy

Fibroblasty są kluczowymi efektorami procesu fibrotycznego. Rozpuszczalne mediatory wytwarzane w lokalnym mikrośrodowisku komórkowym przez płytki krwi, komórki śródbłonka, komórki nabłonkowe i komórki zapalne zapewniają bodźce, które indukują fibroblasty do wydzielania kolagenu i innych makrocząsteczek ECM do przylegania, kurczenia się, organizowania i przebudowy tkanki łącznej; wydzielać i aktywować czynniki wzrostu i cytokiny; i przejść przez transdyferencję do kurczliwych myofibroblastów (61). Łącznie te biosyntetyczne, kurczliwe i adhezyjne funkcje umożliwiają fibroblastom pośredniczenie w skutecznym gojeniu się ran. W normalnych warunkach program naprawy fibroblastów jest samowystarczalny, ale patologiczne odpowiedzi włóknienia charakteryzują się przedłużoną i amplifikowaną aktywacją fibroblastów. Niewłaściwa aktywacja fibroblastów jest podstawową zmianą patogenetyczną leżącą u podstaw zwłóknienia w SSc. Ostatnie badania mikromacierzy DNA ujawniły, że fibroblasty z różnych lokalizacji anatomicznych różnią się wyraźnie pod względem wzorców ekspresji genów i pokazują specyficzne dla miejsca zmiany w ich profilach transkrypcyjnych, które wydają się być związane z ich położeniem w ciele (62). Co więcej, te warianty ekspresji genów są zachowane i mogą być uważane za pamięć pozycyjną. tych fibroblastów (62). Ważne będzie zbadanie, w jaki sposób zmiany w pamięci położenia fibroblastów mogą przyczynić się do niewłaściwej aktywacji fibroblastów i zwłóknienia. Pula tkanek aktywowanych biosyntetycznie mezenchymalnych komórek przyczyniających się do akumulacji i przebudowy ECM ulega rozszerzeniu w zwłóknieniu poprzez proliferację i migrację miejscowych fibroblastów, przez transróżnicowanie in situ innych typów komórek i przez napływ mezenchymalnych komórek progenitorowych z krążenia (Figura 1; odniesienie 1). Myofibroblasty są wyspecjalizowanymi fibroblastami, które wykazują cechy różnicowania komórek mięśni gładkich, mające znaczące włókna stresu cytoplazmatycznego z (3 -SMA. Myofibroblasty syntetyzują kolageny i inne składniki ECM i są głównym źródłem TGF-a. podczas reakcji włóknienia (61). W normalnym gojeniu się rany miofibroblasty mogą być wykrywane przejściowo w tkance ziarninowej; ich usunięcie przez apoptozę jest kluczowym krokiem w usuwaniu ran (63). W przeciwieństwie do tego, miofibroblasty utrzymują się w patologicznej fibrogenezie, co prowadzi do nadmiernie skurczonego ECM charakterystycznego dla przewlekłej blizny (63). Transflikacja miofibroblastów z normalnych fibroblastów może być indukowana przez TGF-a. i wymaga koekspresji dodatkowej formy A (ED-A) w postaci fibronektyny. Obecność. -SMA + miofibroblastów eksprymujących ED-A fibronektynę i THY-1 jest silnie związana z SSc, ale jest nieobecna w normalnej skórze (64, 65). Pericyty są podobnymi do mięśni gładkich komórkami strukturalnymi, które normalnie znajdują się w ścianach małych naczyń krwionośnych i odgrywają kluczową rolę w integralności i funkcji mikronaczyniowej (66). We wczesnym stadium SSc pericyty są aktywowane i wyrażają receptory dla PDGF i THY-1, z których wszystkie są cechami gojenia się ran (65). W określonych warunkach komórki nabłonka mogą ulegać transformacji do fibroblastów (67). Zmiana nabłonkowo-mezenchymalna (EMT) odgrywa istotną rolę w rozwoju embrionalnym. Proces EMT może być indukowany przez TGF-a w hodowanych komórkach nabłonka pęcherzyków płucnych i stłumionych przez białko morfogenetyczne kości-7. Patologiczne EMT zostało udokumentowane zarówno w raku, jak i zwłóknieniu nerek i płuc. Do tej pory nie zbadano roli EMT w patogenezie zwłóknienia tkanki w SSc. BM może służyć jako źródło progenitorów fibroblastów. Mutenchymalne komórki progenitorowe pochodzące z BM w sposób ciągły uzupełniają stałą populację fibroblastów jako część normalnej homeostazy tkankowej i mogą odgrywać rolę w zwłóknieniu (61)
[przypisy: choroba wysokościowa, choroba mortona, choroba somatyczna ]