Łagodna hipotermia śródoperacyjna podczas operacji tętniaka wewnątrzczaszkowego ad

Protokół został poddany przeglądowi przez komitet ds. Badań nad ludźmi w każdej uczestniczącej instytucji. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od pacjentów lub ich przedstawicieli prawnych. Wszyscy anestezjolodzy, neurochirurdzy, koordynatorzy i neurologiczni asesorzy zostali poświadczeni za pomocą egzaminów pisemnych. Przed dopuszczeniem do randomizacji w ośrodku, u dwóch pacjentów wywołano hipotermię, aby zweryfikować zdolność personelu do przestrzegania protokołów badań. Kwalifikowalność i losowanie
Kwalifikujący się pacjenci mieli co najmniej 18 lat, nie byli w ciąży, mieli krwotok podpajęczynówkowy z radiologicznie zademonstrowanego tętniaka wewnątrzczaszkowego w ciągu 14 dni przed zabiegiem chirurgicznym i mieli wynik Światowej Federacji Chirurgów Neurologicznych I, II lub III ( dobry ocena ) 26 w momencie rejestracji, która została zweryfikowana po przybyciu na salę operacyjną. Pacjenci musieli mieć wynik Rankina 0 (brak zaburzeń neurologicznych) lub (łagodna niepełnosprawność) przed krwawieniem.27 Pacjenci byli wykluczani, jeśli mieli wskaźnik masy ciała (waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrów) powyżej 35, cierpiało na schorzenie związane z przeziębieniem lub miało założoną rurkę dotchawiczą. Nimodypinę rozpoczęto przed lub po operacji u wszystkich, ale u dwóch pacjentów, po jednym w każdej grupie.
Do randomizacji wykorzystano schemat permutowanego bloku, z rozwarstwieniem według środka i czasu między krwawieniem podpajęczynówkowym a operacją (0 do 7 dni lub 8 do 14 dni). Na mniej niż dwie godziny przed planowanym rozpoczęciem operacji pacjenci byli oceniani i zapisywani za pomocą dostępnego przez telefon systemu komputerowego, który kierował anestezjologa do użycia ponumerowanej nieprzejrzystej koperty zawierającej zadanie leczenia pacjenta. Koperta miała zostać otwarta dopiero po indukcji znieczulenia. Jeśli przed indukcją kryteria spełnienia nie były już spełnione (na przykład z powodu pogorszenia stanu neurologicznego), koperta nie została otwarta, a pacjent nie podlegał randomizacji. Cały personel badawczy, z wyjątkiem anestezjologów zajmujących się leczeniem śródoperacyjnym, nie był świadomy zadań leczenia pacjentów.
Znieczulenie i zarządzanie temperaturą
Znieczulenie wywołano tiopentalem lub etomidatem i utrzymywano z izofluranem lub desfluranem, fentanylem lub remifentanilem oraz mieszaniną tlenu i podtlenku azotu lub tlenu i powietrza. Zastosowano standardowe monitory. Inne monitory (np. Dla centralnego ciśnienia żylnego i potencjałów wywołanych) były stosowane zgodnie z preferencjami w danym ośrodku.
Temperaturę każdego pacjenta monitorowano w przełyku retrokardowym (Mon-a-therm Esophageal Stethoscope XL, dostarczonym przez Tyco Mallinckrodt). Po intubacji dotchawicznej i umiejscowieniu pacjenta wprowadzono sondę temperatury i pacjenta przykryto kocem z wymuszonym obiegiem powietrza połączonym z jednostką grzewczo-chłodzącą (PolarAir, dostarczony przez Arizant). Używanie krążącego materaca wodnego i dożylnej zimnej solanki jako środków chłodzących było opcjonalne28. U pacjentów z hipotermią temperatura przełyku była zmniejszana tak szybko, jak to możliwe, bez opóźnień w postępie operacji. Celem było uzyskanie temperatury od 32,5 do 33,5 ° C przed pierwszym nałożeniem klipsa
[więcej w: izotek opinie, krzepliwość krwi w ciąży, nfz poznań sanatoria lista oczekujących ]
[patrz też: choroba wysokościowa, choroby psów, choroby tarczycy objawy ]