Cytoplazmatyczna nukleofosminina w ostrej białaczce szpikowej z normalnym kwasem ad 8

W panelu B sekwencja NPM typu dzikiego (nukleotydy od 952 do 989) jest dopasowana do sześciu zmutowanych wariantów, zwanych od A do F. Typ czerwony wskazuje insercje nukleotydów. Przedstawiono również przewidywane białko, z ramkami zaznaczonymi pozycjami dwóch C-końcowych reszt tryptofanu (W); reszta tryptofanu typu dzikiego jest pokazana na żółto, a zmutowane pozostałości na szaro. Nowa sekwencja aminokwasów wspólna dla wszystkich zmutowanych białek jest pokazana na zielono. Dla każdego wariantu podano liczbę i procent przypadków dotkniętych 52 przypadkami NPMc +. Panel C pokazuje wyniki sekwencjonowania od jednego pacjenta z mutacją A, uzyskaną przez bezpośrednie sekwencjonowanie (górny diagram) i po klonowaniu i sekwencjonowaniu dwóch indywidualnych alleli (wykresy środkowe [typu dzikiego] i dolne [zmutowane allele]). Strzałka i linia przerywana wskazują położenie, w którym dwa allele się rozchodzą, a pole wskazuje najczęściej zmutowane nukleotydy. Jak pokazano na obrazach w panelu D, zmutowane białko NPM ulega dyslokacji w cytoplazmie. Obrazy są trójwymiarowymi rekonstrukcjami konfokalnych mikrografii komórek NIH-3T3 transfekowanych plazmidami kodującymi allele typu NPM typu dzikiego i zmutowane, oznakowanymi wzmocnionym białkiem o zielonej fluorescencji; jądra wybarwiono kontrastowo jodkiem propidyny (który pojawia się jako czerwony). Białko typu dzikiego znajduje się w jąderkach i błonie jądrowej, podczas gdy zmutowana NPM wykazuje nieprawidłową lokalizację cytoplazmatyczną. RT-PCR i bezpośrednie sekwencjonowanie regionu kodującego NPM ujawniły mutacje wpływające na ekson 12 we wszystkich przypadkach choroby NPMc + (Tabela i Dodatek 1C). Figura 4 pokazuje schematyczny diagram genu NPM i podsumowuje mutacje. Zaobserwowano sześć wariantów sekwencji, wszystkie prowadzące do przesunięcia ramki w regionie kodującym C-koniec białka NPM. Najczęstszą mutacją (którą nazwaliśmy mutacją A) było powielenie tetranukleotydu TCTG w pozycjach od 956 do 959 sekwencji referencyjnej (numer dostępu w GenBanku NM_002520) (Figura 4B i Figura 4C); przewiduje się, że wynik zmiany w ramce odczytu zmieni C-końcową część białka NPM przez zastąpienie ostatnich siedmiu aminokwasów (WQWRKSL, gdzie aminokwasy są oznaczone ich jednoliterowymi kodami) 11 różnymi resztami (CLAVEEVSLRK) . Trzy dodatkowe mutacje (zwane B, C i D) zawierały różne wstawki 4-bp w pozycji 960, powodując takie samo przesunięcie ramki jak mutacja A. W ostatnich dwóch mutacjach (zwanych E i F), nukleotydy od 965 do 969 (GGAGG ) zostały usunięte i wprowadzono dwie różne sekwencje 9-bp, co prowadziło do tego samego przesunięcia ramki i do odrębnego C-końca składającego się z dziewięciu aminokwasów. Wszystkie sześć zmutowanych białek NPM wykazywało mutacje w co najmniej jednej z reszt tryptofanu w pozycjach 288 i 290 i dzieliło te same ostatnie pięć reszt aminokwasowych (VSLRK) (Figura 4B). Zatem, pomimo genetycznej heterogenności, wszystkie mutacje genów NPM powodują odrębną sekwencję w C-końcu białka NPM. Sekwencje sześciu zmutowanych alleli NPM zostały zdeponowane w bazie danych Narodowego Centrum Informacji o Biotechnologii (numery dostępu GenBank AY740634 do AY740639).
Mutacje w eksonie 12 NPM i ich specyficzne związki z przypadkami NPMc + AML zostały potwierdzone przez analizę sekwencji genomowego DNA w 11 dostępnych okazach
[hasła pokrewne: gruczoł bartoliniego, choroby układu krwiotwórczego, nfz poznań sanatoria lista oczekujących ]
[hasła pokrewne: choroba wysokościowa, choroby psów, choroby tarczycy objawy ]