Autoimmunologiczny zespół limfoproliferacyjny i perforynę

Rodowód pacjenta. Mutacja Fas została odziedziczona po zdrowym ojcu pacjenta, podczas gdy wariant Prf1 N252S znaleziono u wszystkich członków tej rodziny.
Clementi i in. (Wydanie 30 września) opisuje występowanie autoimmunologicznego zespołu limfoproliferacyjnego (ALPS) i chłoniaka u pacjenta z heterozygotyczną mutacją Fas i heterozygotyczną mutacją genu perfryny (Prf1). Jest prawdopodobne, że oprócz mutacji Fas, powiązane defekty genetyczne mogły przyczynić się do fenotypu ALPS.2 Jednakże możliwość, że opisany wariant Prf1, który spowodował zastąpienie asparaginy seryną w pozycji 252 białka perforyny (N252S) ), byłby takim związanym czynnikiem jest wątpliwy. Chociaż ten wariant został zidentyfikowany u pacjenta z hemophagocytic limfohistiocytozą, 3 dwie dodatkowe mutacje Prf1 (powodujące zastąpienie glicyny argininą w pozycji 45 [G45R] i zastąpienie glicyny seryną w pozycji 149 [G149S]) zostały później wykryte w ten pacjent (nasze niepublikowane dane), rzucając wątpliwości co do patogenności wariantu N252S.4 Ponadto, ten wariant Prf1 występuje w 18 procentach zdrowych kontroli i 10 procent pacjentów z ALPS typu I (nasze niepublikowane dane). Znaleźliśmy również heterozygotyczną mutację Fas (powodującą zastąpienie glicyny seryną w pozycji 237 Fas) wraz z polimorfizmem Pr25 wirusa N252S u pacjenta z ALPS i jego zdrowym ojcem (Figura 1). Brak jakiejkolwiek choroby u ojca silnie sugeruje, że heterozygotyczna mutacja Prf1 N252S u pacjenta opisana przez Clementi et al. nie był patogenetyczny.
Frédéric Rieux-Laucat, Ph.D.
Françoise Le Deist, MD, Ph.D.
Genevi.ve De Saint Basile, MD, Ph.D.
INSERM Unité 429, 75015 Paryż, Francja
[email protected] fr
4 Referencje1. Clementi R, Dagna L, Dianzani U, i in. Odziedziczone mutacje perydyny i Fas u pacjenta z autoimmunologicznym zespołem limfoproliferacyjnym i chłoniakiem. N Engl J Med 2004; 351: 1419-1424
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Rieux-Laucat F, Blachere S, Danielan S i in. Zespół limfoproliferacyjny z autoimmunizacją: możliwa podstawa genetyczna dominującej ekspresji objawów klinicznych. Blood 1999; 94: 2575-2582
Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Stepp SE, Dufourcq-Lagelouse R, Le Deist F, i in. Defekty genu perforyny w rodzinnej limfohistiocytozie hemofagocytarnej. Science 1999; 286: 1957-1959
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Molleran Lee S, Villanueva J, Sumegi J, i in. Charakterystyka różnych mutacji PFR1 prowadzących do zmniejszenia aktywności komórek NK w rodzinach Ameryki Północnej z limfohistiocytozą hemofagocytarną. J Med Genet 2004; 41: 137-144
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
Odpowiedź
Autorzy odpowiadają: Rieux-Laucat i in. zakwestionować rolę mutacji perydyny N252S w ALPS. Twierdzimy, że może przyczynić się do ALPS z następujących powodów. Po pierwsze, częstotliwość N252S cytowana przez Rieux-Laucat i in. jest znacznie wyższa niż opublikowane dane.1 Ponadto Rieux-Laucat i in nie wspominając o pochodzeniu etnicznym i faktycznej liczbie osób. Do tej pory znaleźliśmy ten wariant w z 330 kontrolek włoskich (0,3 procent).
Po drugie, niedawno znaleźliśmy wariant N252S u drugiego pacjenta z ALPS typu III, który miał niezwykłą wadę w aktywności komórek zabójcy naturalnego. Częstość N252S u pacjentów z ALPS (2 z 25) i kontrolami (1 z 330) sugeruje jego związek z ALPS we włoskiej populacji (iloraz szans, 28,6, przedział ufności 95%, 1,9 do 830,6).
Po trzecie, niepublikowane dane dotyczące dwóch dodatkowych mutacji perforyny u pacjenta opisanego w raporcie, że Rieux-Laucat i in. cite2 nie wyklucza roli N252S, ponieważ trzy przypadkowe mutacje genu u tego samego pacjenta zostały zgłoszone u osób z innymi chorobami. 3.4 Wreszcie, wykrycie przez Rieux-Laucat et al. mutacji Fas i N252S u pacjenta z ALPS i jego zdrowym ojcem popiera możliwość sugerowaną w naszym raporcie, że inne czynniki środowiskowe lub genetyczne mogą przyczyniać się do ALPS.
Rita Clementi, MD
Policinico San Matteo, 27100 Pawia, Włochy
Marina Ferrarini, MD
Marco Bregni, MD
Istituto Scientifico San Raffaele, 20132 Mediolan, Włochy
marco. [email protected] it
4 Referencje1. Molleran Lee S, Villanueva J, Sumegi J, i in. Charakterystyka różnych mutacji PFR1 prowadzących do zmniejszenia aktywności komórek NK w rodzinach Ameryki Północnej z limfohistiocytozą hemofagocytarną. J Med Genet 2004; 41: 137-144
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Stepp SE, Dufourcq-Lagelouse R, Le Deist F, i in. Defekty genu perforyny w rodzinnej limfohistiocytozie hemofagocytarnej. Science 1999; 286: 1957-1959
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Monaghan KG, Feldman GL, Barbarotto GM, Manji S, Desai TK, Snow K. Częstotliwość i znaczenie kliniczne mutacji S1235R w genie odpowiedzialnym za transmembranowy regulator przewodnictwa w mukowiscydozie: wyniki ze wspólnego badania. Am J Med Genet 2000; 95: 361-365
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Hojo S, Fujita J, Miyawaki H, Obayashi Y, Takahara J. Bartholomew DW. Ciężkie mukowiscydozę związane z genotypem heterozygotycznym złożonym deltaF508 / R347H + D979A. Clin Genet 1998; 53: 50-53
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
(9)
[więcej w: velashape warszawa, polidypsja, syndrom dda ]
[podobne: ciśnienie tętnicze normy, co to jest autyzm, codzienność w niepłodności ]