Amiodaron lub wszczepialny kardiowerter-defibrylator do zastoinowej niewydolności serca ad

Wszyscy pacjenci byli obserwowani do 31 października 2003 r. Pacjenci musieli mieć co najmniej 18 lat i mieć przewlekłe, stabilne CHF według NYHA w II lub III klasie przewlekłej, stabilne z powodu niedokrwienia lub niedokrwienia i frakcję wyrzutową lewej komory ( LVEF) nie więcej niż 35 procent. Niedokrwienną CHF zdefiniowano jako dysfunkcję skurczową lewej komory związaną z co najmniej 75 procentowym zwężeniem co najmniej jednej z trzech głównych tętnic wieńcowych (oznaczone zwężenie) lub udokumentowaną historią zawału mięśnia sercowego. Niedokrwienną CHF zdefiniowano jako dysfunkcję skurczową lewej komory bez wyraźnego zwężenia. Pierwszorzędowym punktem końcowym procesu była śmierć z jakiejkolwiek przyczyny. Badanie zostało zatwierdzone przez komitet ds. Ludzkich osobników każdej uczestniczącej instytucji. Sponsorowanie i nadzorowanie procesu odbyły się w National Heart, Lung and Blood Institute (NHLBI). Badanie zostało sfinansowane po przeglądzie partnerskim. Wyznaczony przez NHLBI system monitorowania i monitorowania danych nadzorował przebieg procesu. Każdy pacjent wyraził pisemną świadomą zgodę. Szczegółowy przegląd metod SCD-HeFT został opublikowany wcześniej.11. Lekarstwa i ICD były dostarczane bezpłatnie przez producentów (odpowiednio Wyeth-Ayerst i Medtronic). Dodatkowe fundusze na badania kliniczne i badania zostały również dostarczone przez te firmy. Żadna z firm nie odgrywała żadnej roli w projektowaniu, analizie lub interpretacji badania.
Oceny bazowe i podstawowe medyczne terapie
Przed randomizacją wszyscy pacjenci przeszli elektrokardiografię, 6-minutowy test marszu, 24-godzinny elektrokardiografię ambulatoryjną, badania czynności wątroby i tarczycy oraz radiografię klatki piersiowej. Wszyscy pacjenci byli potrzebni, jeśli takie leczenie było uzasadnione klinicznie, do leczenia beta-blokerem i inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę, a także aldosteronu, kwasu acetylosalicylowego i statyn, w stosownych przypadkach.
Badanie leku
Placebo i amiodaron były podawane w sposób podwójnie ślepy za pomocą identycznie wyglądających tabletek 200 mg wytwarzanych przez Wyeth-Ayerst Pharmaceuticals. Dawkę oparto częściowo na wadze. Po podaniu dawki nasycającej 800 mg na dobę przez jeden tydzień i 400 mg na dobę przez trzy tygodnie, pacjenci ważący więcej niż 200 funtów (90,9 kg) otrzymywali 400 mg na dobę, pacjenci ważący od 150 do 200 funtów (68,2 do 90,9 kg) otrzymywali 300 mg dziennie, a pacjenci ważący mniej niż 150 funtów (68,2 kg) otrzymywali dawkę 200 mg na dobę. Lekarze mogliby zmniejszyć dawkę lub dawkę podtrzymującą, jeśli pacjent miał bradykardię.
ICD Therapy
Terapia ICD została celowo wyselekcjonowana, aby składała się z terapii tylko z jednym tylko ołowiem. Celem było leczenie tylko szybkiego, utrzymującego się częstoskurczu komorowego lub migotania komór. Nie wolno stosować urządzeń dwukomorowych ani dwukomorowych. ICD został równomiernie zaprogramowany tak, aby miał wskaźnik wykrywania równy 187 uderzeń na minutę lub więcej. Aby zminimalizować nadmiernie szybką interwencję w przypadku nietrzymania częstoskurczu komorowego, stymulacja anty-kardiologiczna była niedopuszczalna, biorąc pod uwagę nieznaną częstość utrzymującego się częstoskurczu komorowego lub migotania komór w populacji w tym czasie. Ze względu na możliwość przyspieszenia częstoskurczu komorowego i wynikającą z tego zwiększoną wrażliwość na przejściowy częstoskurcz komorowy, zastosowanie stymulacji przeciw pasożytniczej uznano za stwarzające większe ryzyko niż korzyści
[przypisy: gonadotropina kosmówkowa, fitolizyna w ciąży, zespół guillaina barrego ]
[patrz też: chora tarczyca objawy, choroba bechterewa, choroba behceta ]