Amiodaron lub wszczepialny kardiowerter-defibrylator do zastoinowej niewydolności serca ad 5

W ciągu pięciu lat obserwacji średnia roczna stopa wstrząsów ICD wynosiła 7,5%. Tylko dla odpowiednich wstrząsów (tj. Wstrząsy dla szybkiego, przedłużonego częstoskurczu komorowego lub fibrylacji), średnia roczna stopa wstrząsów ICD wynosiła 5,1%. Główny wynik
Rysunek 1. Rycina 1. Szacunki śmierci Kaplan-Meier z dowolnej przyczyny. CI oznacza przedział ufności.
Łącznie zmarło 666 pacjentów: 244 (29 procent) w grupie placebo, 240 (28 procent) w grupie z amiodaronem i 182 (22 procent) w grupie ICD. W porównaniu z placebo terapia amiodaronem wiązała się z podobnym ryzykiem zgonu (współczynnik ryzyka, 1,06, przedział ufności 97,5%, 0,86 do 1,30, P = 0,53), a leczenie ICD wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem zgonu (współczynnik ryzyka 0,77 ; 97,5-procentowy przedział ufności, 0,62 do 0,96; P = 0,007). Wykresy śmiertelności Kaplana-Meiera przedstawiono na rycinie 1. Względne zmniejszenie ryzyka terapii ICD w porównaniu z placebo wyniosło 23 procent, a bezwzględna redukcja po pięciu latach wynosiła 7,2 punktów procentowych.
Zdefiniowane podgrupy
Rycina 2. Rycina 2. Szacunki śmierci Kaplana-Meiera z dowolnej przyczyny dla wstępnie zdefiniowanych podgrup niedokrwiennej CHF (panel A) i niedokrwiennej CHF (panel B). CI oznacza przedział ufności.
Rycina 3. Rycina 3. Szacunki śmierci Kaplana-Meiera z dowolnej przyczyny dla wcześniej określonych podgrup z II klasy NYHA (panel A) i klasy III (panel B). CI oznacza przedział ufności.
Krzywe śmiertelności i współczynniki ryzyka dla porównania placebo z amiodaronem i terapią ICD według wcześniej określonych podgrup zdefiniowanych jako przyczyna CHF i klasa NYHA przedstawiono odpowiednio na rysunkach 2 i 3. Nie było interakcji ani z terapią amiodaronem (P = 0,93), ani z terapią ICD (P = 0,68) z przyczyną CHF. Interakcja między amiodaronem a klasą NYHA była istotna (p = 0,004). Wśród pacjentów z CHF wg NYHA klasy III zaobserwowano względny wzrost ryzyka śmierci o 44% wśród pacjentów z grupy leczonej amiodaronem w porównaniu do grupy placebo (współczynnik ryzyka 1,44, 97,5-procentowy przedział ufności, 1,05 do 1,97) . Wśród pacjentów z CHF wg NYHA klasy II, nie było większego ryzyka zgonu z leczeniem amiodaronem w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 0,85, 97,5 procent przedziału ufności, 0,65 do 1,11).
Ryc. 4. Ryc. 4. Wskaźniki zagrożenia dla porównania leczenia Amiodaronem i ICD z placebo w różnych podgrupach zainteresowania. CI oznacza przedział ufności.
Istotna była także interakcja między terapią ICD a klasą NYHA (p <0,001). Wśród pacjentów z CHF wg NYHA klasy II obserwowano względną redukcję ryzyka zgonu o 46 procent (współczynnik ryzyka, 0,54, przedział ufności 97,5%, 0,40 do 0,74). Bezwzględne zmniejszenie śmiertelności wśród pacjentów w II klasie NYHA wyniosło 11,9 procent po pięciu latach. Pacjenci z CHF wg NYHA klasy III nie wykazywali widocznego zmniejszenia ryzyka zgonu z leczeniem ICD, w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 1,16, 97,5 procent przedziału ufności, 0,84 do 1,61). Współczynniki zagrożenia dla innych podgrup istotnych dla porównania placebo z amiodaronem i terapią ICD pokazano na rycinie 4.
Dyskusja
Nasze badanie ma dwa zasadnicze wnioski
[hasła pokrewne: gonadotropina kosmówkowa, śluz z odbytu, sartany ]
[więcej w: choroba wysokościowa, choroby psów, choroby tarczycy objawy ]